دانستنی های علمی برای نوجوانان

علوم-فنون-مشاهیر علمی-((نظر یادت نره رفیق))-((Please give comments))

+ صورت فلکی شکارچی

صورت فلکی شکارچی را می توان زیباترین و برجسته ترین صورت فلکی زمستانی دانست.افسانه های پیرامون این صورت فلکی بسیار زیاد است اما از آنجا که مورد بحث ما نیست از آوردن آن ها خودداری شده است.شکارچی با نام جبار در زبان عربی و Orion  در زبان انگلیسی شناخته می شود.(در گذشته به این صورت فلکی نام بزرگ منش نسبت داده می شده است).این صورت فلکی شامل ستارگان بسیاری است که از دیرباز شناخته شده بوده اند.

برخی ستارگان:

از ستارگان شاخص این صورت فلکی می توان به ابط الجوزا(α جبار،Betelgeuse) اشاره کرد که یکی از پرفروغ ترین ستارگان آسمان است.این ستاره یک ابرغول سرخ متغیر است(رنگ نارنجی آن به وضوح قابل تشخیص است)که قطر آن در حدود 500 برابر قطر خورشید است،به عبارتی اگر آن را به جای خورشید در مرکز منظومه ی شمسی قرار دهیم تا حدود مدار سیارک ها(بین مریخ و مشتری) را در بر می گیرد.این ستاره به مرگ خود نزدیک است و در آینده نه چندان دور با یک انفجار ابرنواختری به یک ستاره ی نوترونی و یا یک سیاهچاله تبدیل خواهد شد(البته باید این توضیح را داد که وجود خود سیاهچاله هنوز در حد یک فرضیه است).

از دیگر ستارگان این صورت فلکی می توان به رجل الجبار(β جبار،Rigel) اشاره کرد که از لحاظ روشنی ظاهری هفتمین ستاره ی پرنور آسمان است(این ستاره به رنگ آبی-سفید است).این ستاره از نظر تغییر در قطر آن هم جالب است.قطر این ستاره به صورت متناوب مانند پر و خالی شدن یک بادکنک تغییر می کند.تفاوت رنگ در دو ستاره ی رجل الجبار و ابط الجوزا به دلیل تفاوت در دمای سطح آنها است به طوری که دمای سطح رجل الجبار حدود 12000 درجه ی کلوین اما دمای سطح ابط الجوزا حدود3600 درجه ی کلوین است. همچنین رجل الجبار در واقع یک ستاره ی دوتایی است که همدم آن در قدر 6.8 می درخشد.

سحابی ها:

از سحابی های این صورت فلکی می توان به سحابی جبار(M42,NGC1976)، مسیه78(M78,NGC2068)و سحابی کله اسبی(IC434) اشاره کرد.متاسفانه سحابی کله اسبی را نمی توان از درون تلسکوپ(حتی تلسکوپ های بزرگ)مشاهده کرد و ساختار آن تنها با عکسبرداری با زمان نوردهی طولانی آشکار می شود.اما در عوض می توان از رصد سحابی جبار لذت برد.سحابی جبار 1500 سال نوری با ما فاصله دارد.این سحابی تنها سحابی آسمان است که می توان آن را در شرایط رصدی مناسب با چشم غیر مسلح هم مشاهده کرد که در این صورت به صورت لکه ای مات در شمشیر جبار مشاهده می شود.سحابی جبار از درون دوربین دوچشمی یا تلسکوپ به صورت هاله ای متمایل به سبز دیده می شود که دلیل آن وجود اتم های یونیده ی اکسیژن است.در صورتی که عکسبرداری رنگی از سحابی،ترکیبی از رنگ ها شامل زرد و قرمز را نشان می دهد که این تفاوت رنگ به علت تفاوت حساسیت چشم انسان و فیلم رنگی است.در واقع فیلم رنگی در ثبت پرتو های مربوط به گاز هیدروژن تواناتر است.طول این سحابی 20 سال نوری است و از مناطق فعال و ستاره زای کهکشان راه شیری است.این سحابی هنوز به قدری گاز دارد که می تواند هزاران ستاره ی دیگر را تولید کند.

و آخرین مورد درباره ی سحابی جبار:اگر این سحابی را رصد کنید می توانید یک ذوزنقه از چهار ستاره ی نزدیک به هم بسازید.جالب است بدانید بیشتر درخشندگی این توده ی گازی به دلیل نور افشانی این چهار ستاره است.

جهت یابی به وسیله ی صورت فلکی جبار:

به وسیله ی این صورت فلکی می توان به دو صورت جهت یابی را نیز انجام داد،در حالت اول می توان در هنگام طلوع یا غروب این صورت فلکی به ستاره ی سمت راست کمربند جبار توجه کرد(منطقه یا δ شکارچی) به این صورت که در هنگام طلوع،این ستاره با اختلاف 1 درجه نسبت به شرق واقعی طلوع می کند و در هنگام غروب هم با اختلاف 1 درجه نسبت به غرب واقعی غروب می کند.در حالت دوم می توان در هنگامی که این صورت فلکی در اوج خود است(وقتی که آن را ایستاده می بینیم)شمشیر شکارچی را تا زمین امتداد داد که در این صورت تقریبا جنوب را به ما نشان خواهد داد.

منابع:ویکی پدیا،کتاب راهنمای ماهانه ی آسمان شب(ترجمه ی احمد دالکی)،کتاب شناخت مقدماتی ستارگان(ترجمه ی توفیق حیدرزاده)

 

نویسنده : حمید رضا قنواتی ; ساعت ۱٠:٤٧ ‎ب.ظ ; جمعه ٩ آبان ۱۳٩۳
comment نظرات () لینک


+ آموزش نجوم و اخترفیزیک مقدماتی: سیارات منظومه شمسی (۲)

بیگ بنگ: همه سیارات در یک جهت و تقریباً در همان صفحه مدار زمین، خورشید را در حال چرخش هستند. این واقعیت به تنهایی کافی است که ما فرایند گیراندازی تصادفی را کنار بگذاریم (به قسمت اول مبحث مراجعه کنید). زیرا اگر قرار بود سیارات به صورت کاتوره‌ای گیر افتاده باشند، احتمالاً می‌بایست سمت‌گیری آنها در جهات گوناگون و بر صفحه‌های متفاوت باشد.

 

Astr_4

قسمت دوم: نگاهی جامع به سیارات

اگر جهت گردش سیارات را از سمت شمال منظومه ‌شمسی، سمتی که قطب شمال زمین متوجه آن است، نگاه کنیم، پادساعت‌گرد است. از آنجا که سیارات عملاً در همان صفحه‌ای حرکت می‌کنند که مدار زمین در آن جای دارد، به‌نظر می‌رسد که سیارات در امتداد مسیری دایره‌ای از مقابل صورت‌های فلکی مشهور به برج‌های منطقه‌البروج می‌گذرند. در این صورت می‌گوییم که یک سیاره در هر زمان معین «در یکی» از برج‌ها واقع است. مثلا می‌گوییم: «زحل در برج جوزا است».

آیا این الگوی حرکت سیاره‌ای در زمینه‌ی منطقه‌البروج می‌تواند از برخورد مابین خورشید و ستاره‌ دیگری ایجاد شده باشد؟ آری. زیرا بر طبق این نظریه‌ نیز، سیارات خورشید را در یک جهت و در امتداد صفحه‌ی واحدی دور خواهند زد. در این صورت، چرا معمولاً به این نظریه اهمیت نمی‌دهیم و آن را نادیده می‌گیریم؟ زیرا بر مبنای آمار، شانس عبور دو ستاره که به قدر کافی به هم نزدیک‌ شوند تا نوارهایی از ماده را از یکدیگر جدا کنند، چندان اندک است که عملاً غیرممکن به نظر می‌رسد. وقتی می‌توانید ابطال این نظریه را بهتر بپذیرید که بدانید فاصله‌ی متوسط مابین ستارگان در این ناحیه‌ از کهکشان ما تقریباً ۴ ضرب‌در ۱۰ به توان ۱۳ کیلومتر است.

در این صورت این تصور باقی می‌ماند که سحابی تشکیل‌دهنده خورشید به علت چرخش، پهن شده و سیارات از ماده‌ی موجود در این قرص پهن‌شده به‌وجود آمده‌اند. گردش پادساعتگرد، سیارات آن‌طور که امروزه آن را می‌بینیم، منعکس‌کننده جهت چرخش سحابی خورشیدی است و صفحه‌ی گردش سیارات قرص پهن‌شده را باز می‌نمایاند. اما این فرضیه به‌طور کامل جهت چرخش هر سیاره را توضیح نمی‌دهد.

چرخش سیارات

چرخش هفت سیاره از ۸ سیاره شناخته‌ شده پادساعتگرد است. (البته باز تأکید می‌شود که پلوتو از لیست سیارات منظومه شمسی خارج شده است). ناهید و اورانوس ساعت‌گرد می‌چرخند. چرخش آن را قهقرایی می‌نامیم (حرکتی که رو به عقب نسبت به حرکتی که عادی به‌نظر می‌رسد). محورهای چرخش این دو سیاره نیز نسبت به صفحه‌ی مدارشان کجی‌های بسیار متنوعی را نشان می‌دهد. تفاوت در کجی‌های این سیارات و جهات چرخش آنها احتمالاً می‌تواند ناشی از این باشد که هر ذره تشکیل‌دهنده سیاره، حرکتی مخصوص خود داشته است. به‌طوری که چرخش و کجی نهایی یک سیاره صرفاً اثر ترکیبی همه‌ی این چرخش‌های جداگانه را منعکس می‌کند.

ادامه دارد …

نویسنده: اسماعیل جوکار- عضو پیوسته بیگ بنگ

منبع: کتاب نجوم دینامیکی، نوشته رابرت تی دیکسون، ترجمه احمد خواجه نصیر طوسی،‌ مرکز نشر دانشگاهی

منبع:http://bigbangpage.com/ 

لینک مطلب در منبع:http://bigbangpage.com/?p=18043 

نویسنده : حمید رضا قنواتی ; ساعت ۱:٠٩ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٩ شهریور ۱۳٩۳
comment نظرات () لینک


+ آموزش نجوم و اخترفیزیک مقدماتی: سیارات منظومه شمسی (۱)

بیگ بنگ: نخستین وظیفه اخترشناسان، توصیف خواص فیزیکی، سیمای ظاهری و حرکت سیارات و اقمار آنهاست. اما این فقط زیربنای پرسش‌هایی است که درباره‌ی منشأ و تکامل این اجرام، شرایط حاکم بر تشکیل آنها و فرایندهایی است که سبب تغییر آنها می‌شود.

 

solar system

قسمت اول: سیارات منظومه شمسی

ضمن مطالعه‌ی ۸ سیاره ، اقمار شناخته شده و تعداد بسیار زیادی اجرام کوچکتر که خورشید را دور می‌زنند، چند نظریه‌ی پیشنهادی درباره‌ی منشأ آنها وجود دارد. اولین نظریه، حاکی از آن است که سیارات در فواصلی بسیار دورتر از فواصل امروزی‌شان تشکیل شده‌اند و بعدها خورشید آنها را به‌طور تصادفی گیر انداخته است. این نظریه‌ را می‌توانیم نظریه‌ی گیراندازی تصادفی بنامیم. بنابر یک نظریه‌ی دیگر، خورشید زمانی از نزدیکی ستاره‌ دیگری عبور کرده و بر اثر گرانش متقابل، نوار طویلی از ماده به هنگام عبور آنها جدا شده است. سپس سیارات از ماده‌ی موجود در نوار خورشید به وجود آمده‌اند. این نظریه‌ را نظریه‌ی برخورد گفته‌اند.

اما براساس نظریه ای قابل قبول تر، وقتی خورشید از تراکم یک ابر گازی عظیم به‌وجود آمد، چرخش آن سریع‌تر و سریع‌تر شد و قرص مسطحی از ماده‌ی اطراف هسته‌ی آن برجای ماند که سیارات از این ماده تشکیل شده‌اند. این نظریه‌ی سحابی که خورشید و سیارات آن را از منشأ مشترکی می‌داند، تغییرات زیادی کرده است. یک نظر این است که نخست حلقه‌هایی از ماده تشکیل شده و سرانجام هرحلقه به یک سیاره تبدیل شده است. نظر دیگر این است که ابتدا توده‌های متراکم‌ کوچک‌تر (گره‌ها یا برآمدگی‌هایی) در قرص مسطح به‌وجود آمده و سپس هر سیاره از به هم پیوستن بسیاری از این گره‌ها تشکیل شده است. این سیارات در حال تشکیل را پیش‌سیارات نامیده‌اند.

البته بایستی گرانی یا ثقل را به منزله یک نیروی بنیادی ربایش متقابل تلقی کرد که میل دارد توده‌های متراکم کوچک‌ را با تجمع ماده جدید به اجرام بزرگ‌تر تبدیل کند و این همان فرایندی است که «نمو یا برافزایش» نامیده‌ می‌شود. اما حتی وقتی‌که سیارات در حال تشکیل‌اند، نیروهای مخرب، از قبیل حرکت کاتوره‌ای ذرات گوناگون که به نیروی گرانش تسیلم نمی‌شوند یا برخوردهایی که ناگزیر روی می‌دهند، در این امر دخالت دارند.

ادامه دارد …

نویسنده: اسماعیل جوکار- عضو پیوسته بیگ بنگ

منبع: کتاب نجوم دینامیکی، نوشته رابرت تی دیکسون، ترجمه احمد خواجه نصیر طوسی،‌ مرکز نشر دانشگاهی

منبع:http://bigbangpage.com/ 

لینک همین مطلب در منبع:http://bigbangpage.com/?p=18044 

***حتما به سایت بیگ بنگ سر بزنید***

 

نویسنده : حمید رضا قنواتی ; ساعت ۱:٤۸ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢ شهریور ۱۳٩۳
comment نظرات () لینک


+ کامل‌ترین ماموت کشف‌شده با قدمت 42000 سال

لیوبا بچه ماموت پشمالویی است که 42هزار سال پیش و در حالی‌که فقط 1 ماه از عمرش می‌گذشت، در یخچال‌های سیبری دفن شد. لیوبا کامل‌ترین نمونه ماموت‌های افسانه‌ای است.
 

در این تصویر، دکتر آدریان لیستر، استاد مشهور دیرینه‌شناسی را می‌بینید که در حال رونمایی از لیوبا در موزه تاریخ طبیعی لندن است. کارشناسان دیرینه‌شناسی پس از آن‌که این بچه ماموت را در سال 2007/1386 در شبه‌جزیره یامال واقع در سیبری کشف کردند، آن را لیوبا نامیدند که در زبان روسی به معنی عشق است. لیوبا 85 سانتی متر ارتفاع و 130 سانتی متر درازا دارد و در تملک موزه شمناوسکی روسیه است.

برای مشاهده عکس در ابعاد بزرگ، اینجا را کلیک کنید.

منبع:http://khabaronline.ir/ 

لینک همین مطلب در منبع:http://khabaronline.ir/(X(1)S(fzkoke015hoeqfy5gibaew1u))/detail/356745/science/nature

 

نویسنده : حمید رضا قنواتی ; ساعت ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٤ خرداد ۱۳٩۳
comment نظرات () لینک


+ دانشمندان پس از 80 سال موفق به تولید ماده از نور شدند

محققان امپریال کالج لندن موفق به تولید ماده از نور شدند.


به نقل از ساینس، ایده این پروژه به طور تئوری در سال ۱۹۳۴ مطرح شده بود و دانشمندان پیوسته به دنبال راهی برای اثبات آن بودند.

ایده اولیه این موضوع توسط دو دانشمند به نام‌های Breit و Wheeler در سال ۱۹۳۴ مطرح شد. این دو دانشمند پیشنهاد کردند که اگر دو ذره از نور، یعنی دو فوتون را باهم تداخل دهند، یک الکترون و یک پوزیترون تولید می‌شود.

این نظریه تا امروز در آزمایشگاه دیده نشد چرا که نیازمند ذرات سنگین پرانرژی بود؛ تا اینکه دانشمندان امپریال کالج لندن راهی برای اثبات این نظریه ابداع کردند. در این روش از ˈبرخورد دهنده فوتونˈ استفاده می‌شود و مربوط به فیزیک انرژی‌های بالاست.

این آزمایش شامل دو گام اساسی است؛ در گام اول، از یک لیزر بسیار قدرتمند برای تسریع حرکت الکترون‌ها استفاده می‌شود و در مرحله دوم، این الکترون‌ها شعله‌ور می‌شوند تا یک پرتو فوتون تولید شود که یک میلیارد پر انرژی تر از نور مریی است.

تئوری Breit-Wheeler آخرین قطعه از پازل فیزیک است که به دنبال راهی ساده برای تبدیل نور به ماده می‌گردد. قطعات دیگر این پازل مربوط به تئوری دیراک در سال ۱۹۳۰ و تئوری اینشتین در سال ۱۹۰۵ است.

نتایج این تحقیقات در شماره اخیر نشریه Nature Photonics منتشر شده است.

منبع:http://khabaronline.ir 

لینک همین مطلب در منبع:http://khabaronline.ir/detail/355889/science/fundamental-knowledge

نویسنده : حمید رضا قنواتی ; ساعت ۱٠:٥٦ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢٩ اردیبهشت ۱۳٩۳
comment نظرات () لینک


+ این ویروس آشنا سرطان را درمان می کند

دانشمندان آمریکایی دریافته اند ویروس ضعیف شده حصبه بعضی از سرطان ها را درمان قطعی می کند.
 

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین،یک زن که مبتلا به سرطان بود، پس از تزریق مقدار زیادی از ویروس ضعیف شده حصبه که برای واکسن زدن به ۱۰ میلیون نفر کافی بود، به طور کامل شفا یافت.

به گزارش خبرگزاری ریانووستی، این اتفاق در یکی از بیمارستان‌های شهر روچستر ایالت مینیوستای آمریکا روی داد. در یکی از اتاق‌های این بیمارستان، ستیسی ایرهولی ۵۰ ساله بستری بود که به سرطان نخاع مبتلا بود. تمام راه‌های معمول برای درمان این زن کارگر نیفتاد. حتی پیوند سلولهای بنیادی برای درمان او ثمر بخش نبود.

بیماری در تمام بدن به گونه‌ای منتشر شد که حتی غده‌ای در سرش ایجاد شد و مغز او را تحت فشار قرار می‌داد. این مساله باعث شد پزشکان برای اخذ موافقت او برای استفاده از روش درمانی غیر معمول، با او وارد گفت‌و‌گو شوند.

پس از اخذ موافقت، پزشکان به او مقادیر زیادی ویروس ضعیف شده حصبه تزریق کردند. پس از مدت زمان اندکی، این بیمار احساس سر درد کرد. دو ساعت بعد دمای بدنش بالا رفت و به ۴۰.۵ درجه سانتیگراد رسید و دچار غش و ضعف شدید شد، اما پس از مدتی، این عوارض رو به کاهش گذاشت تا اینکه کامل از میان رفت. سه روز بعد، غده ایجاد شده در سرش کوچک تر شد و پس از چند هفته، دیگر هیچ اثری از بیماری سرطان در بدن او باقی نماند.

پزشکان می‌گویند که نمی‌توان ویروس حصبه را درمانی قطعی برای همه انواع سرطان دانست. آزمایش این روش بر روی دو مبتلا به سرطان نشان می‌دهد که باید آزمایش‌های بیشتری برای اطمینان از خواص درمانی‌اش انجام داد.

منبع:http://www.khabaronline.ir

لینک همین مطلب درمنبع:http://www.khabaronline.ir/detail/355604/society/health

 

نویسنده : حمید رضا قنواتی ; ساعت ٩:٠٧ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢۸ اردیبهشت ۱۳٩۳
تگ ها: سرطان و ویروس و حصبه
comment نظرات () لینک


+ آیا بزرگ ترین توفان منظومه خورشیدی فروکش می کند؟

سیاره ی غول گازی مشتری با جرمی در حدود ۳۲۰ برابر جرم سیاره ی زمین، بزرگ ترین دنیای سامانه ی خورشیدی است. این سیاره همچنین به خاطرِ داشتنِ سامانه ی توفانی چرخان غول پیکرش نیز شناخته می شود: "لکه ی سرخ بزرگ"، بزرگ ترین توفان سامانه ی خورشیدی که در این عکس باکیفیت و واضح که تلسکوپ هابل در ۲۱ آوریل گرفته به خوبی دیده می شود.
این تصویر در اندازه ی کمی بزرگ تر
لکه ی سرخ بزرگ مشتری در میان نوار ابرهایی که همچون کمربندهایی این سیاره را در بر گرفته اند جای گرفته و به اندازه ای بزرگ است که می تواند سیاره ی زمین را یکجا ببلعد، گرچه به تازگی دریافته ایم که دارد کوچک تر می شود. پهنای این لکه روزگاری سه برابر زمین بود ولی اکنون قطرش با زمین برابری می کند.
پهنای این لکه بر پایه ی تازه ترین تصاویر هابل حدود ۱۶۵۰۰ کیلومتر (۱۰۲۵۰ مایل) برآورد شده. این کوچک ترین اندازه ایست که تاکنون به کمک هابل اندازه گرفته شده و به ویژه زمانی چشمگیر و توجه برانگیز می شود که آن را با اندازه هایی بسنجیم که در گذشته انجام شده بود، مانند:
فضاپیماهای وویجر۱ و وویجر۲ که به هنگام گذرشان از کنار مشتری در سال ۱۹۷۹ آن را ۲۳۳۰۰ کیلومتر (۱۴۵۰۰ مایل) برآورد کرده بودند، و همچنین مشاهدات تلسکوپی تاریخی سده ی ۱۹ میلادی که اندازه ای نزدیک به ۴۱۰۰۰ کیلومتر (۲۵۵۰۰ مایل) را برای درازای این لکه نشان می دادند. در تصویر پایین هم سنجی (مقایسه) میان عکس های تلسکوپ هابل در سال های ۱۹۹۵، ۲۰۰۹ و همین عکس بالا را می بینید:
این تصویر در اندازه ی بزرگ تر
پس چنین به نظر می رسد که روند کوچک تر شدن این لکه ی دیرپا که عمرش دستکم به صدها سال می رسد سریع تر شده است. یکی از احتمال هایی که دانشمندان درین باره مطرح می کنند وجود گونه ای از فعالیت ها و کنش های ناشناخته در جو این سیاره است که در حال کشیدن انرژی توفان و کم توان ساختن آنند. 
لینک همین مطلب در منبع:http://1star-7skies.blogspot.com/2014/05/blog-post_348.html 
(توصیه میکنم حتما به وبلاگ مربوطه که در منبع درج شده سر بزنید.مطالب بسیار جالبی خواهید یافت)
 
 
نویسنده : حمید رضا قنواتی ; ساعت ۳:۳٠ ‎ب.ظ ; شنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳٩۳
comment نظرات () لینک


+ 'بزرگترین' دایناسور جهان پیدا شد

هنوز نامی برای این گونه جدید دایناسور انتخاب نشده است

دانشمندان می‌گویند فسیل بزرگترین موجودی که تاکنون روی کره زمین زندگی کرده را در آرژانتین پیدا کرده‌اند. طول این دایناسور ۴۰ متر و ارتفاع او ۲۰ متر بوده است.

این دایناسور عظیم‌الجثه که وزن او حدود ۷۷ تن (برابر مجموع وزن ۱۴ فیل آفریقایی) تخمین زده می‌شود، گیاه‌خوار بوده و احتمالا در آخرین دوره حیات دایناسورها بروی کره زمین می‌زیسته است.

دانشمندان می گویند این فسیل متعلق به یکی از گونه‌های تایتاناسورهاست که در دوره کرتاسه زندگی می‌کردند. دوره کرتاسه پس از دوره‌های تریاس و ژوراسیک، سومین دوره میان زیستی است که حدود ۶۵ میلیون سال پیش بوده است. دوره کرتاسه ۷۰ میلیون سال به طول انجامیده است.

این فسیل که فقط استخوان ساق پای او به اندازه قد یک انسان است، ابتدا مورد توجه یک کارگر مزرعه در منطقه فلیچا قرار گرفت. جایی که حدود ۲۵۰ کیلومتری غرب پاتاگونیا واقع شده است.

دانشمندان بر اساس سن لایه‌های زمین و صخره‌هایی که فسیل‌ها در میان آنها قرار گرفته بودند تخمین می‌زنند دایناسورهای غول‌پیکر گیاه‌خوار حدود ۹۵ تا ۱۰۰ میلیون سال پیش در جنگل های پاتاگونیا می‌زیسته‌اند.

دانشمندان بر اساس استخوان‌های بر جای مانده گمان می‌کنند ساروپوداها این شکلی بوده‌اند

هنوز نامی برای این گونه جدید دایناسور انتخاب نشده است. دایناسوری که قد او برابر یک ساختمان هفت طبقه (۲۰ متر) بوده است.

بزرگترین فسیلی که پیش از این یافت شده بود نام آرژانتیناسور به خود گرفته بود و ۷ تن سبک‌تر از این فسیل جدید بود.

با وجود این، دکتر پل برِت، دایناسورشناس موزه طبیعی لندن می‌گوید برای اطمینان کامل باید بیشتر روی بقایای کشف شده تحقیق کرد. او پیدا کردن ۱۵۰ استخوان متعلق به این گونه جدید دایناسور را کمک بزرگی به تحقیقات در این باره می کند چرا که محققان وزن و اندازه رکورددار قبلی یعنی آرژانتیناسور را تنها بر اساس چند استخوانی که پیدا کرده بودند، تخمین زدند.

"خیلی جالب توجه است که ما یک ساروپودا (زیرگونه تایتاناسور) دیگر پیدا کرده‌ایم اما برای این که بتوانیم دقیق بگوییم که این گونه از دایناسورها تا چه می توانستند بزرگ شوند، نیاز به یافتن نمونه‌های دیگری از این گونه است."

بزرگترین فسیلی که پیش از این یافت شده بود نام آرژانتیناسور به خود گرفته بود

 

منبع:http://www.bbc.co.uk/persian/science/2014/05/140516_u07_

biggest_dinosaur_argentina_discovery.shtml

نویسنده : حمید رضا قنواتی ; ساعت ۱:٥٦ ‎ب.ظ ; شنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳٩۳
comment نظرات () لینک


← صفحه بعد

انواع کد های جدید جاوا تغییر شکل موس